น เป็นอะไรที่ไร้เดียงสามากเกินไป ข้ายังอยากที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเฝ้ามองดูโลกนี้ให้ดี ข้าอยากที่จะสร้างคนที่เหมือนเขาอีกคนเพื่อไปดูโลกแห่งนี้ และเมื่อค้นพบวิธีข้าก็จะเปลี่ยนตัวกับเขาและข้าก็จะสามารถออกไปท่องโลกกว้างแห่งนี้ด้วยตนเองได้!”
“หากเจ้าตายไป ชิงอิ่งก็ไม่มีทางมีชีวิตกลับมาได้แล้วน่ะสิ!” ความเศร้าเสียใจเผยออกมาบนใบหน้าของมู่เฉียนซี และความเสียใจนี้ก็ทำให้นางไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกแล้ว
“เป็นความผิดของข้าเอง!” จิ่วเยี่ยปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาของมู่เฉียนซี จากนั้นก็กล่าวพลางจุมพิตนาง
มันปวดใจมากเหลือเกิน เพราะเขาสามารถสะท้อนความเจ็บปวดของซีได้ ซึ่งมันก็ทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบเป็นระลอก
“เช่นนั้นเจ้าจะต้องใช้หัวใจของไม้เทพแห่งชีวิตได้แน่นอน! เจ้าจะต้องใช้มันลบล้างคำสาปที่อยู่บนตัวของเขาได้แน่ ต้องทำเช่นนี้เจ้าถึงจะปลอดภัย นี่คือเรื่องที่เจ้าเด็กโง่นั้นบอกเอาไว้ หากเจ้ายังลังเล และชักช้าจนไม่ยอมรีบถอนคำสาปนั้นเสียที คราวหน้าที่คำสาประเบิดออกมาก็จะไม่มีเจ้าเด็กโง่ที่ไหนที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องเจ้าอีกแล้วนะ” ไม้เทพแห่งชีวิตกล่าวกับมู่เฉียนซี
หลังจากนั้นเขาก็กล่าวกับจิ่วเย
