จูเชว่กำหมัดแน่น พลางกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ข้าต้องขออภัยพ่อบุญธรรม ที่ข้าอกตัญญู! แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าก็ต้องไปเจอซีซีให้ได้!”
ร่างสีแดงสว่างวาบขึ้น และจูเชว่ก็พุ่งทะยานออกไปทันที
“หมอปีศาจอยู่ทางด้านนั้นอย่างนั้นหรือ? ข้าก็จะไปด้วย!” ไป๋หู่ก็ไล่ตามไปเช่นกัน
“ตอนนี้พวกข้าก็จนปัญญาแล้วเช่นกัน แม้ว่าพลังแห่งความตายจะหายไปแล้ว แต่ท่านพ่อบุญธรรมยังต้องอาศัยใบไม้แห่งชีวิตในการรักษาชีวิตรอด ฉะนั้นการพามู่เฉินซีกลับมาจึงเป็นทางเล ลือกเดียวเท่านั้น” และซวนอู่เองก็ไล่ตามไปอีกคนหนึ่ง
ตอนนี้มีเพียงไป๋เจ๋อคนเดียวเท่านั้นที่คอยดูแลพ่อบุญธรรมอยู่ เขากล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “เฉียนซี เจ้าจะต้องกลับมาได้แน่”
หลังจากที่พลังแห่งความตายหายไปแล้ว ไป๋เจ๋อก็ค้นพบว่าพ่อบุญธรรมกล่าวพึมพำบางอย่างออกมาขณะที่กำลังหมดสติอยู่ “ซีเอ๋อร์…”
“ซีเอ๋อร์…”
เขารู้ดีว่า เขาไม่รู้ชื่อเต็มของน้องสาวบุญธรรมของเขา แต่รู้ว่าในชื่อของนางนั้นมีคำว่าซีอยู่ด้วย ซึ่งมันก็คือซีเดียวกันกับชื่อของเฉียนซีเลย
ในตอนที่พ่อบุญธรรมรู้สึกสิ้นหวังก่อนหน้านี้ ชื่อเหล่าน
