เข้าอย่างเจ็บปวด แต่ความโหดร้ายของเขาก็ยังไม่หยุดลงอยู่ดี
แย่แล้ว!
“คนงาม พวกเรา…ต้องไปจริง ๆ แล้ว ข้า…ข้าสามารถหาสถานที่ที่ปลอดภัยให้เจ้าซ่อนตัวได้ ข้ารับปากเยี่ยเอาไว้แล้ว ข้าจะดูแลเจ้าให้ปลอดภัยเอง!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าไม่ไป!”
แคว่ก!
ในตอนที่เห็นว่าจิ่วเยี่ยไม่สามารถควบคุมตนเองได้อีกแล้ว ลำแสงสีฟ้าก็ได้โจมตีจนจิ่วเยี่ยลอยละลิ่วออกไปอย่างไม่แกรงใจเลยแม้แต่น้อย
ซึ่งมันก็ทำให้จิ่วเยี่ยก็หยุดพักอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง และสติของเขาก็กลับคืนสู่สภาวะปกติเล็กน้อย
“สุ่ยจิงอิ๋ง จื่อโยวดูแลนางให้ดี!”
ทันทีที่พูดจบ เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองไปทางมู่เฉียนซีอีกเลย และจากนั้นเขาก็มุงหน้าตรงไปยังต้นไม้ปีศาจแห่งความตายต้นนั้นทันที!
ซึ่งนั่นก็เพราะเขากลัวว่าหากเห็นนางอีกครั้ง เขาอาจจะทนต่อความคิดที่กระตุ้นอยู่ภายในใจไม่ได้ จนพุ่งเข้าไป และต่อสู้กับผู้พิทักษ์นิรันดร์ให้รู้แล้วรู้รอด แทนที่เขาจะฉวย ยโอกาสเช่นนี้ไปจัดการต้นไม้ปีศาจแห่งชีวิตที่ควรถูกทำลายนั้นมากกว่า
