แม้ว่าจะอิจฉาแล้วทำไมล่ะ? ถึงจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์เช่นนี้ได้ แต่ความปรารถนาของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงอยู่ดี
เขาต้องการที่จะปกป้องเฉียน แต่หากเขาไม่สามารถปกป้องอยู่ข้างกายเฉียนได้ เขาแค่อยากที่จะให้เฉียนมีความสุข และร่าเริง ก็เพียงพอแล้ว
หลังจากที่จื่อโยวกวาดล้างคนเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว คนของเผ่าคำสาปก็ได้ถูกทำลายไปจนสิ้นซาก ส่วนเฟิงฉางหยูนั้นมีใบไม้แห่งชีวิตอยู่ด้วย
ถึงแม้ว่าเขาจะร่วมมือกับคนของเผ่าคำสาปและต้นไม้ปีศาจแห่งความตายในการจัดการไม้เทพแห่งชีวิต แต่เพราะในมือของเขามีใบไม้แห่งชีวิตอยู่ จึงทำให้เขาสามารถหนีออกมาต่อหน้าต่อ อตาของพวกเขาได้อย่างราบรื่น
จื่อโยวกล่าวด้วยความโมโหว่า “บัดซบเอ้ย! คิดไม่ถึงเลยว่าจะปล่อยให้เจ้าหมอนั่นหนีไปได้”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “หากจับเขาได้ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องจัดการเขาอย่างไรอยู่ดี! จะให้ฆ่าหรือจะปล่อยทิ้งเอาไว้ก็ไม่รู้? เพราะข้าไม่แน่ใจว่าเขาทำมันด้วยตนเองหรือถูกคนอื่น ควบคุมกันแน่ อีกอย่างคนผู้นั้นก็เคยเป็นเงาของท่านแม่มาก่อนด้วย”
เขาเป็นเงาที่คอยติดตาม เป็นคนที่คอยหลบซ่อนเพื่อปกป้องท่านแม่มาโดยตลอด ฉะนั้นก็น่าจะเป็นคนที่เคยเห็นนางสำคัญมากที่สุ
