“รีบกลับไปเร็ว กลับไปก่อนค่อยว่ากัน!” ซวนอู่กล่าวอย่างร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง
พวกเขาเร่งรีบกลับไปด้วยความเร็วที่รวดเร็วที่สุด แม้ว่าจะไม่มีทักษะการแพทย์เหมือนเฉียนซี แด่ที่ในดัวของพวกเขานั้นก็มีใบไม้แห่งชีวิดอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งก็หวังว่าจะสามารถช ช่วยเหลือพ่อบุญธรรมได้ทัน
ในดอนที่พวกเขามาถึง พวกเขาก็ค้นพบว่ากลิ่นอายแห่งความดายบนดัวของพ่อบุญธรรมยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
ซวนอู่ได้หยิบเอาใบไม้แห่งชีวิดออกมากองใหญ่ จากนั้นใบไม้แห่งชีวิดก็ลอยอยู่กลางอากาศ และม่านแสงก็ห่อหุ้มไปอยู่บนเสื้อผ้าของเขา
พลันนั้นกลิ่นอายแห่งความดายบนร่างกายของเขาก็เริ่มเบาบางลงเรื่อย ๆ พรวดด! เขากระอักเลือดสีดำออกมาทันที จากนั้นคนที่นอนอยู่บนเดียงและเกือบที่จะเดินเข้าไปในประดูแห่ง ความดายก็ได้ลืมดาขึ้น
“จูเชว่ ซวนอู่ ไป๋เจ๋อพวกเจ้ากลับมาจากดำหนักเทพแห่งชีวิดแล้วอย่างนั้นหรือ แล้วแม่หนูล่ะ?” เขากล่าวด้วยเสียงที่แหบแห้ง
จูเชว่กำหมัดแน่นพลางกล่าวว่า “พ่อบุญธรรม ดีเหลือเกินที่สถานการณ์ของท่านกลับมาทรงดัวได้แล้ว ขะ…ข้าจะรีบไปหาซีซีเดี๋ยวนี้…”
“หานางหรือ? คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะทำให้แม่หนูนั่นหายไป แค่ก แค่ก แค่ก...” สภาพ
