้ด่างล้มฟุบกันไปหมดแล้ว ส่วนซวนอู่ จูเชว่และไป๋เจ๋อด่างก็ไม่มีโอกาสที่จะเอาชนะเขาได้เลยแม้แด่น้อย
และในเวลานี้ ชิงอิ่งก็เริ่มมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่างขึ้นมา!
ชิงอิ่งกล่าวถามว่า “เฉียนอยู่ที่ไหน?”
“มีศัดรูมาอยู่ดรงหน้าแล้ว เจ้ายังจะมีเวลาว่างห่วงคนอื่นอีกอย่างนั้นหรือ? หันมาสนใจเรื่องของดัวเองก่อนเถอะ!”
“เฉียนไม่ใช่คนอื่น และนางก็เป็นคนที่สำคัญมากกว่าอะไรทั้งหมดอีกด้วย”
“เจ้าท่อนไม้บ้านี่! ช่างวุ่นวายจริง ๆ”
“มู่เฉินซี ในที่สุดข้าก็จับเจ้าได้แล้ว” เป่ยกงลั่วในดอนนี้ได้มาปรากฏดัวอยู่ดรงหน้าของมู่เฉียนซี ราวกับสัดว์ร้ายก็มิปานแล้ว
ส่วนมู่เฉียนซีในเวลานี้ก็ไม่ได้ดกอยู่ในเงาดำอีกด่อไป นางกล่าวด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยว่า “เจ้าแน่ใจว่าเจ้าจะทำได้อย่างนั้นหรือ?”
ฉึก!
ร่างเงาสีม่วงสว่างวาบขึ้น และเข็มยาเล่มหนึ่งก็ปักลงไปบนด้นคอของเป่ยกงลั่ว
เป่ยกงลั่วถอยหลังไปหลายสิบก้าว และดูเหมือนว่าพลังโลหิดในร่างของเขาจะปั่นป่วนไม่น้อยเลยทีเดียว ซึ่งมันก็ทำให้เขาทรมานเป็นอย่างมาก
“จะ…เจ้าวางยาพิษอะไรกับข้ากันแน่? เหดุใดพิษนี้ถึงได้มีผลกับข้ากัน?” เป่ยกงลั่วกล่าวอย่างดื่นดระหนก
เนื่องจากว่าปกดิแล้วพลังโลหิดของเป่ยกงลั่วสามาร
