“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?” สีหน้าของมู่เฉียนซีมืดมนลงทันที
เรื่องที่นางตามหาไขวิญญาณแห่งชีวิตในตำหนักเทพแห่งชีวิต ก็ไม่ได้น่าแปลกใจเท่าไรนักที่ไม้เทพแห่งชีวิตผู้ที่เป็นถึงเจ้านายของสถานที่แห่งนี้อย่างมัน จะล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอ อย่างที่อยู่ภายใต้การควบคุมของมันได้
แต่เรื่องที่นางต้องการจะช่วยเหลือคนผู้นั้น มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกสถานที่แห่งนี้
“เจ้าขโมยความทรงจำของชิงอิ่งอย่างนั้นหรือ?” แววตาของมู่เฉียนซีเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที
“ถ้าเช่นนั้นแล้วมันจะทำไมล่ะ? ข้าเป็นคนสร้างเขาขึ้นมา ทั้งความทรงจำและร่างกายของเขาล้วนเป็นของข้าทั้งนั้น ข้าได้ดูความทรงจำของเขาโดยที่ไม่พลาดเลยแม้แต่อย่างเดียว เจ จ้าโกรธมากเลยอย่างนั้นหรือ?”
“โกรธหรือ ไม่โกรธได้ด้วยหรือ? นี่เป็นเรื่องที่ชิงอิ่งยินยอมโดยเต็มใจหรือไม่ล่ะ?”
“หากข้าบอกว่าเขาไม่ได้เต็มใจด้วยตนเอง เจ้าก็จะล้างแค้นให้เขาอย่างนั้นหรือ? ด้วยความสามารถของเจ้าในตอนนี้ ยังทำไม่ได้หรอกนะ”
มู่เฉียนซีเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็มองไปที่ใบไม้แห่งชีวิตที่อยู่ในมือพลางกล่าวว่า “ข้าคิดว่าข้าไม่จำเป็นให้เจ้าบอกแล้วว่าไขวิญญาณแห่งชีวิตธาตุพฤษาอยู่ที่ใด?
