ยนิดไปอีกหนึ่งร้อยใบ
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเพียงแค่เด็ดใบไม้ไปแค่ร้อยใบเท่านั้น และไม่ได้เอาไปเกินอีกด้วย ข้าคงออกไปได้แล้วสินะ! ท่านต้นไม้แห่งชีวิต”
เกือบจะเด็ดจนต้นไม้โกร๋นไปหมดแล้วเช่นนี้ ยังกล้ามาบอกว่าตนเองเด็ดไปเพียงแค่หนึ่งร้อยใบอย่างน่าไม่อายเช่นนี้อีกหรือ? ไม้เทพแห่งชีวิตทำได้เพียงแต่ก่นด่าอยู่ภายในใจ
ซึ่งแน่นอนว่า มู่เฉียนซีไม่ได้ถูกขวางเอาไว้ และถูกปล่อยให้ออกไปได้
พวกจูเชว่ ซวนอู่และไป๋เจ๋อก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน จากนั้นพวกเขาก็มอบใบไม้แห่งชีวิตที่ได้รับมาให้กับมู่เฉียนซี “ข้าขอมอบทั้งหมดนี้ให้กับเจ้า!”
และสิ่งนี้ก็ทำให้คนอื่นอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง อัจฉริยะอันดับหนึ่งของราชวงศ์ตงหวงผู้นี้ช่างมีเสน่ห์มากจริง ๆ นางสามารถทำให้คุณชายทั้งสามคนมอบใบไม้แห่งชีวิตที่อยู่ตรงหน้าให ห้นางทั้งหมดโดยที่ไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ที่ข้ามีเพียงพอแล้ว ใบไม้แห่งชีวิตเหล่านี้พวกเจ้าเก็บไว้เถอะ เตรียมพร้อมเอาไว้ใช่ในยามฉุกเฉิน”
“แต่หากว่าของสิ่งนี้อยู่ในมือของซีซี มันก็น่าจะมีประโยชน์มากกว่า” จูเชว่กล่าว
“ที่ข้ามีพอแล้วจริง ๆ!”
แม้ว่าที่นางจะมีใบไม้แห่งชีวิตแค่หนึ่งร้อยใบเท่านั
