เดียวแล้วจริง ๆ
มู่เฉียนซีโบกมือส่งสัญญาณให้ซวนอู่ พลางกล่าวว่า “จัดการคนผู้นี้ไปซะ”
เนื่องจากว่าผู้อาวุโสของสมาคมการค้าเฉินซีนั้นเก่งกาจมาก จึงทำให้คนผู้นี้ล้มลงได้ทันทีที่โจมตี
มู่เฉียนซีปกปิดกลิ่นอายเอาไว้เพราะต้องการที่จะเข้าใกล้ แต่นางกลับถูกท่านหญิงโยวดึงเอาไว้เสียก่อน “แม่นางมู่ พวกเรา…พวกเราอย่าเข้าไปเลยดีกว่า! เสด็จอาลั่วอยู่ที่นี่ด้ วย ขะ…ข้า…”
โรคจิตแห่งราชวงศ์เป่ยกงอย่างท่านหญิงโยวนั้นหวาดกลัวคนวิปริตอย่างท่านอ๋องลั่วผู้นั้นมากที่สุด ซึ่งดูเหมือนว่าเรื่องมันจะแตกต่างจากที่นางจินตนาการเอาไว้มากเลยทีเดียว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนวางแผนด้วยตนเอง เจ้าไม่อยากเห็นว่ามู่หลินหลางน่าสังเวชมากแค่ไหนอย่างนั้นหรือ?”
ต้องบอกว่า ท่านหญิงโยวหวั่นไหวไปกับคำพูดของมู่เฉียนซีมากจริง ๆ
ใช่แล้ว! นางวางแผนมาเป็นเวลานานขนาดนี้ จนในที่สุดนางก็มีโอกาสได้แก้แค้นมู่หลินหลางแล้ว
หากไม่ได้เห็นสภาพว่ามู่หลินหลางน่าสังเวชมากเพียงใด แล้วนางจะไปพึงพอใจได้อย่างไรเล่า?
นางแน่ใจว่า ตอนนี้มู่หลินหลางจะต้องตกอยู่ในมือของอ๋องลั่วแล้ว และน่าจะมีสภาพที่น่าสังเวชกว่าที่นางวางแผนเอาไว้เป็นร้อยเท่าอย่างแน่นอน!
แม้ว่าตอนน
