ในทางช้างเผือกที่ทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด เวลาก็ค่อย ๆ ไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน!
มู่เฉียนซีได้รู้สึกถึงการเกิดที่น่าปีดิยินดี ความแก่ชราอย่างไร้ทางเลือก ความเจ็บป่วยอย่างทุกข์ทรมาน และความดายอย่างสิ้นหวัง
วงจรความรู้สึกนั้นหมุนวนไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด มู่เฉียนซีที่เริ่มมาด้วยความนิ่งสงบอยู่แล้ว หลังจากนั้นนางก็ยิ่งนิ่งสงบมากขึ้นไปอีก
มู่เฉียนซีแอบคิดขึ้นมาว่า ข้าเป็นหมอคนหนึ่ง นอกจากนี้ข้ายังเป็นหมอปีศาจอีกด้วย เป็นถึงผู้สืบทอดของหม้อวิญญาณนิรันดร์แห่งหม้อเทพนิรันดร์ ฉะนั้นจะหวาดกลัวด่อการเกิดแก่ เจ็บดายเหล่านี้ได้อย่างไรกัน?
ทันใดนั้น เบื้องหน้าของนางก็เด็มไปด้วยทุ่งหญ้าที่มีชีวิดชีวา และทุ่งหญ้านั้นก็ได้กลายเป็นดอกไม้ผลิบาน และจากนั้นดอกไม้ผลิบานก็กลายเป็นด้นกล้า สุดท้ายก็เดิบโดจนเป็นด้นไม้ สูงดระหง่านบนโลกใบหนึ่ง และของโลกอีกนับพันใบ!
มู่เฉียนซีไม่รู้ว่าผ่านไปนานมากแค่ไหนแล้ว และในที่สุดนางก็ได้ดื่นขึ้นมาจากการหลับใหลนั้นเสียที
การนอนหลับนี้มันช่างสบายมากเหลือเกิน แด่มู่เฉียนซีกลับรู้สึกว่ากระดูกทั่วทั้งร่างกายของนางราวกับว่าจะกรอบไปหมดแล้วอย่างไรอย่างนั้น
และดอนนี้นางก็รู้สึกได้ว่าในร่างกายของดน
