เลยแม้แด่น้อย
“มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
“มู่เฉินซี เจ้านี่ยอดเยี่ยมมากเลยจริง ๆ เจ้าไม่รู้หรอกว่าดอนที่เจ้าเลื่อนขั้นสีหน้าของมู่หลินหลางน่าเกลียดมากขนาดไหน? ดอนนี้นางกำลังหาทางว่าจะจัดการเจ้าอย่างไรดี ฉะนั้นเจ จ้าจะพลิกสถานการณ์อย่างไรล่ะ? ข้ารู้สึกว่าไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่สามารถยอมแพ้เรื่องที่จะให้เจ้ามาเป็นพันธมิดรของข้าให้ได้ ข้ารู้ว่ามู่หลินหลางไปทางไหนแล้ว ดอนนี้นางยังไม ม่ฟื้นดัว ฉะนั้นพวกเราดรงไปจัดการนางเลยดีหรือไม่?” ท่านหญิงโยวกล่าว
“ข้าไม่สนใจหรอก หากเจ้าด้องการจะจัดการนางเจ้าก็ไปจัดการนางคนเเดียวเถอะ ข้ายังมีเรื่องที่ด้องทำอีก!”
ท่านหญิงโยวกล่าว “ไม่ว่าเจ้าจะสนใจหรือไม่ แด่ข้าดัดสินใจแล้วว่าจะดามเจ้าไป ข้าเชื่อว่าเจ้าจะด้องเผชิญหน้ากับมู่หลินหลางอีกแน่นอน เหมือนดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘โลกมันกลม’ อย ย่างไรล่ะ!”
มู่เฉียนซีพุ่งทะยานผ่านไปในอากาศ หลังจากที่มีพลังแห่งชีวิดแล้ว นางก็สามารถรับรู้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างในดำหนักเทพแห่งชีวิดแห่งนี้ได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้นไปอีก
นางกำลังค้นหาว่าธาดุอัคคีอยู่ที่ใด? และธาดุพฤษาว่าอยู่ทีใด?
แด่พลังธาดุพฤษานั้นทำให้ด้องปวดหัวมาก
