างช้า ๆ และเมื่อเห็นสภาพของซวนอู่ก็อดที่จะหัวเราะขึ้นมาไม่ได้จริง ๆ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ซวนอู่ เรื่องนี้ของเจ้าข้าจะต้องหัวเราะไปเป็นปีแน่เลย ข้าคิดว่าแม้แต่ไป๋เจ๋อและจูเชว่ก็คงยังไม่เคยเห็นท่าทางที่น่าอับอายเช่นนี้ของเจ้ามาก่อนเป็นแน่”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
มู่เฉียนซีไม่จำเป็นต้องให้ซวนอู่มอบเงินค่าจ้างให้ อีกทั้งยังไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของซวนอู่อีกด้วย ฉะนั้นนางจึงหัวเราะชอบใจอย่างไม่เกรงกลัวเช่นนี้ได้
ซวนอู่ปีนป่ายขึ้นมาอย่างเขินอาย จากนั้นก็กล่าวพร้อมกับสีหน้าที่ดำยิ่งกว่าก้นหม้อว่า “มู่เฉินซี! พอได้แล้ว!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ยังหัวเราะไม่พอเลย ทำอย่างไรดี?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างท้าทาย
ผู้หญิงคนนี้จะต้องตั้งใจแน่นอน เมื่อเป็นเช่นนี้เขาจึงไม่ได้สนใจนางอีก และทำได้เพียงแค่ข่มขู่คนอื่นแทนเท่านั้น จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ อย่าให้ข้ารู้ว่าเป็นพวกเจ้าที่แพร่งพรายออกไป มิเช่นนั้นพวกเจ้าคงจะรู้ผลที่ตามมาว่าเป็นเช่นไร”
พวกเขากล่าวพลางพยักหน้าอย่างรีบร้อน “นายน้อยโปรดวางใจ พวกเราจะต้องปิดปากเงียบอย่างแน่นอนขอรับ!”
“พวกข้ารับรองเลยขอรับ!”
เขาเชื่อมั่นในคนของตนเองอยู่แล้ว แต่มู่เฉิ
