นักเล่นคาถาอาคมที่ถือไม้เท้ากล่าวว่า “พวกเราไปดูกันเถอะ ดีกว่ามานั่งรักษาบาดแผลอยู่ตรงนี้! ลองไปดูว่านางเด็กเร่ร่อนนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“ขอรับ!”
เพียงแต่ในตอนที่พวกเขากำลังพุ่งทะยานเข้าไป กลับต้องเจอกับการโจมตีของสัตว์ประหลาดต้นไม้เสียก่อน
ผู้อาวุโสที่ถือไม้เท้ากล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “ไสหัวไปซะ!”
ปัง ปัง ปัง!
แต่ทว่าสัตว์ประหลาดต้นไม้นี้ก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด มันทำได้แค่โจมตีคนอย่างไม่เลือกหน้าเท่านั้น ฉะนั้นย่อมไม่เข้าใจคำพูดของพวกเขาอยู่แล้ว
นักเล่นคาถาอาคมถือไม้เท้าพลางกล่าวอย่างอารมณ์เสียว่า “ลงมือพร้อมกัน ทำลายมันทิ้งไปซะ!”
ในตอนที่พวกเขากำลังปะทะอยู่กับสัตว์ประหลาดต้นไม้นั้น ในเวลานี้มู่เฉียนซีก็ได้เดินมาถึงหน้าประตูแห่งชีวิตแล้ว และตอนนี้นางก็ได้เก็บพลังคำสาปทั้งหมดของนางกลับไป
หากนางเป็นไม้เทพแห่งชีวิตละก็ คงจะไม่มีทางอนุญาตให้พลังที่มืดมนมาสัมผัสกับประตูแห่งชีวิตได้อย่างแน่นอน
แต่หลังจากที่มู่เฉียนซีเก็บพลังคำสาปไปแล้วกลับมีพลังแห่งชีวิตอันท่วมท้นไหลทะลักเข้าไปภายในร่างกายของนาง ถึงแม้ว่าร่างกายของนางจะผ่านการฝึกฝนด้วยอสนีบาตมาจนแข็งแกร่งมากแล้ว แต่มู่เฉียนซีในเวลานี้ก็ยังหน้าซีดเผือดด
