องอารองได้ ดังนั้นตอนนี้ก็ต้องสามารถทำได้เช่นกัน
จิ่วเยี่ยพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ตกลง!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พวกท่านถอยออกไปก่อน!”
หยดเลือดสองสามหยดลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ และพลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีก็ได้ควบคุมเลือดนั้นของจิ่วเยี่ยเอาไว้ หลังจากนั้นก็วาดอักขระคำสาปลงบนตัวของเขา!
“สามารถ…สามารถถอดหน้ากากของเขาออกมาได้หรือไม่?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
นายท่านไป๋กล่าวว่า “แม้ว่าจะไม่สามารถถอดหน้ากากออกได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากนายท่าน แต่ทว่า…สถานการณ์ตอนนี้กำ ำลังเร่งด่วนนัก ฉะนั้นได้โปรด…”
“พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด หากผู้ใดกล้าแม้แต่เหลือบมอง ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน!”
“ขอรับ!”
มู่เฉียนซีถอดหน้ากากของเขาออก เดิมทีคาดหวังว่าจะสามารถมองเห็นใบหน้าที่สง่างามของเขาได้
อย่างไรเสียรูปร่างหน้าตาเช่นนั้นก็เหมาะสมกับนิสัยของเขามากกว่า แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่!
บนใบหน้านี้ มีรอยแผลสลับกันไปมาจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน และเนื่องจากรอยแผลเป็นมีมากจนเกินไป มันจึงทำให้มองรูปร ร่างหน้าตาก่อนที่จะถูกทำลายของเขาไม่ออกเลยจริง ๆ
หัวใจของมู่เฉียนซีกระตุกอย่างเจ็บปวด นางพยามอย่างยิ่งที่จะทำให้จิตใจสงบลง เพื่อทำเรื่องที่สำคัญอย่างการผน น
