เยี่ยก็ไม่ได้สลัดนางออกไปแต่อย่างใด อีกทั้งยังไม่ได้ใช้พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้มู่เฉียนซีหายไปอีกด้วย แต่กลับโลภความอบอุ่มที่อยู่บนตัวของนางมากกว่า
ก่อนมู่เฉียนซีจะปิดริมฝีปากที่สมบูรณ์แบบของเขา นางได้กล่าวว่า “จิ่วเยี่ย คราวนี้เจ้าก็อย่าพ่ายแพ้ให้กับคำสาปสารเลวนั่น! ข้าได้รับคัมภีร์หมื่นคำสาปมาแล้ว พวกเราไม่ต้องกลัวมันอีกแล้วล่ะ”
ในที่สุดจิ่วเยี่ยถูกมู่เฉียนซีทำให้สงบลงได้แล้ว อีกทั้งยังมอบยาให้กับจิ่วเยี่ยได้สำเร็จแล้วด้วย นางทั้งต้องจุมพิตไปด้วยและฝังเข็มให้เขาไปด้วย แต่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
หลังจากนั้นเปลวเพลิงก็ระเบิดออกมา มันไม่ได้โจมตีใส่จิ่วเยี่ย แต่กลับจัดการกับกลิ่นคราวเลือดของซากศพ เพื่อไม่ให้กลิ่นเลือดนั้นมากระตุ้นจิ่วเยี่ยอีก
ท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา พวกเขาทั้งสองก็ยังคงไม่ได้แยกออกจากกัน
เมื่อจิ่วเยี่ยสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ดวงตาที่กระหายเลือดอย่างบ้าคลั่งนั้นในที่สุดก็เปลี่ยนกลับมาเป็นปกติได้แล้ว และปลายนิ้วของเขาก็ลากไปบนริมฝีปากที่ถูกเขากัดพลางกล่าวว่า “ทำให้ซีต้องเป็นกังวลแล้ว”
“โชคดีที่การตอบสนองของเจ้ารวดเร็วจนคว้าตัวเจ้าหมอนั่นออกมาได้ มิเช่นนั้นสถานการ
