ไปไม่รอดเป็นแน่
เมื่อเห็นแม่หนูน้อยมาอยู่ข้างหน้าเพื่อปกป้องเขา ภายในใจของเขาก็รู้สึกตื่นเต้นราวกับได้รับโลกทั้งใบมาก็มิปาน และร่างกายที่เย็นยะเยือกของเขาราวกับถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความอบอุ่นอย่างไรอย่างนั้น
เขาถอนหายใจกล่าวว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องให้แม่สาวน้อยมาคุ้มครองข้าอีกครั้ง”
“ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ท่านกำลังปกป้องข้าอยู่อย่างนั้นหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
นางกวาดตามองไปที่คนเหล่านั้น พลางกล่าวว่า “มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ที่คนเหล่านี้มาที่นี่!”
คนของจวนเจ้าเมืองดันมาผิดเวลาตอนที่พวกเขาลงมือเสียอย่างนั้น ก่อนหน้านี้ที่นี่มีการป้องกันอย่างแข็งแกร่งมาก แต่เพราะพวกเขาปรากฏตัวจึงทำให้มีปัญหาเล็กน้อยเช่นนี้
นายท่านรองคุกเข่าอย่างรีบร้อน พลางกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า! มันไม่เกี่ยวกับข้าเลยแม้แต่น้อย! ผู้นำจิน ท่านต้องเชื่อข้านะ!”
ตอนนี้ผู้นำจินยังต้องคุกเข่า เพราะนายท่านยังไม่ยกโทษให้เขาอยู่เลยนะ! แล้วจะให้เขาไปสนใจคนผู้นั้นได้อย่างไรกัน
“พี่ใหญ่ของข้ามีความสัมพันธ์อันดีกับท่านมาโดยตลอด ท่านจะต้องช่วยข้าสิ จะทำให้ข้าพิการก็ไม่เป็นไร แต่พวกท่านโปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด”
บรรยากาศโดยรอบทำให้เขารู้สึ
