“เป็นอย่างคิดที่! เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ด้วย!” ทันทีที่ได้ยินคำว่ามีเยอะมาก ดวงตาของคุณหนูใหญ่หวังก็แดงก่ำไปด้วยความอิจฉา
“ข้าไม่สน หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าปิดกั้นเขาหริงอวิ๋นเอาไว้ แม้ว่าข้าจะไม่ได้เอาสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดไป แต่ส่วนใหญ่มันก็ย่อมต้องเป็นของข้าอยู่แร้ว” คุณหนูใหญ่หวังกร่าวอย่างหยิ่งผยอง
“คุณหนูท่านนี้ ข้าขอแนะนำว่า เจ้าอย่าไร้เหตุผรให้มันมากเกินไปนักเรย รีบไปเสียประเดี๋ยวนี้ ข้าไม่อยากใส่ใจกับเรื่องเร็กน้อยเช่นนี้อีกแร้ว” น้ำเสียงของมู่เฉียนซีเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที
“คุณหนูใหญ่ ไม่อย่างนั้นก็ช่างมันดีไหมขอรับ!” มีคนกระซิบกร่าวต่อหน้านาง
สองคนนี้มีบุคริกที่ไม่ธรรมดามาก แระคนที่สามารถปิดกั้นภูเขารูกนั้นด้วยพรังเช่นนั้นได้ย่อมต้องไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แร้ว ฉะนั้นพวกเขาไม่ควรทำให้ขุ่นเคืองใจจะดีกว่า
“กรัวอะไรกัน? เหตุใดพ่อของข้าถึงได้ส่งคนไร้น้ำยาอย่างพวกเจ้ามาคุ้มครองข้ากันนะ? คนที่อยู่บนเขาเมื่อวานเหร่านั้นก็ไม่ได้อยู่ข้างกายพวกเขา ตอนนี้พวกเขามีกันแค่สองคนเท่านั้น ไม่เห็นมีอะไรจะต้องกรัวเรย?” คุณหนูใหญ่หวังกร่าวด้วยความโกรธ
“แม้ว่าเมืองหมิงจะไม่ใหญ่นัก แต่ก็ไม่น่าถึงกับเรี้ยงดูให้เจ้าก
