มีกลิ่นหอมหวนของเนื้อย่างอบอวลไปทั่วทั้งภูเขา มู่เฉียนซีมองไปยังร่างที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานพลางกล่าว “จ จิ่วเยี่ย จิ่วเยี่ย มากินข้าวได้แล้ว!”
จิ่วเยี่ยหันหน้ากลับมาแล้วกล่าวว่า “ตกลง!”
เมื่อเขาเดินมาถึงตรงหน้าของมู่เฉียนซี นางก็รวบรวมพลังธาตุวารีพลางกล่าว “เจ้าล้างมือก่อน”
จิ่วเยี่ยนั่งอยู่ข้างกายของนาง จากนั้นก็ตรงเข้าไปกอดนางไว้ในอ้อมแขน พลางกระซิบถามว่า “ยังโกรธอยู่หรือไม่ ?”
“เรื่องที่เจ้าพูดว่าโกรธ หมายถึงตอนที่เจ้าต่อสู้กับกิเลนแห่งนรกอย่างไม่คิดชีวิตหรือว่าเป็นการกระทำที่ไร้มนุ ษยธรรมของเจ้าเมื่อคืนนี้กันล่ะ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วถาม
“ทั้งสอง!”
“ฮึ! ตอนนี้เจ้าเพิ่งจะมารู้ตัวว่าก่อเรื่องใหญ่ไว้สองเรื่องอย่างนั้นหรือ?” สีหน้าของมู่เฉียนซีเต็มไปด้วยความโกรธ ธเคือง
“ท่าทางโกรธเคืองของซี ทำให้ข้ามีความอยากอาหารมากเลยทีเดียว!”
ความอยากอาหารของท่านอ๋องจิ่วเยี่ยไม่ใช่การกินเนื้อ แต่เป็นการกินมู่เฉียนซีเข้าไปต่างหาก
ซึ่งการยอมรับความผิดของเขาก็คือ เขาวางแผนที่จะใช้ร่างกายเพื่อชดใช้ความผิดของเขา และจะใช้ความงดงามเพื่อแก้ไข ขอารมณ์ที่กรุ่นโกรธของมู่เฉียนซี
“อุ้บ…”
มู่เฉียนซีอยากที่จะผลักออก เนื้อย่างใกล้จะไหม้อยู่
