วันรุ่งขึ้นมู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาอย่างเอ้อระเหย จากนั้นก็เห็นท่วงท่าที่สง่างามของจิ่วเยี่ยที่กำลังเก็บสมุนไพรให้ กับนางอยู่
เห็นได้ชัดว่าเพียงแค่เขาโบกมือเล็กน้อยก็สามารถจัดการงานเหล่านี้ได้แล้ว แต่เขากลับค่อย ๆ ลงมือเก็บด้วยตนเอง งที่ละเล็กทีละน้อย
หลังจากที่มู่เฉียนซีขยับตัวเล็กน้อย นางก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดบนร่างกาย แม้ว่าจะถูกจิ่วเยี่ยทายาให้แล้วก็ตา าม
มู่เฉียนซีได้สั่งการจิ่วเยี่ยว่า “จิ่วเยี่ย ข้าหิวแล้วล่ะ เจ้าไปล่าสัตว์มาทำเป็นอาหารให้ข้าสักสองสามตัว เรื่ องวัตถุดิบมอบให้เป็นหน้าที่เจ้า และเจ้าก็ไม่ต้องทำอาหาร เพราะเดี๋ยวข้าจะทำเอง”
เพียงพริบตาเดียว จิ่วเยี่ยก็ได้หายไปแล้ว
หลังจากนั้นไม่นานสัตว์ที่ล่ามาได้ก็ได้ถูกจัดการ และวางเรียงไว้อย่างเรียบร้อยตรงหน้าของมู่เฉียนซี พร้อมกับฟื นอีกจำนวนเล็กน้อย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าไปเก็บสมุนไพรต่อเถอะ เดี๋ยวข้าทำเนื้อย่างมื้อใหญ่ให้กินเอง!”
มู่เฉียนซีใช้พลังธาตุอัคคีของนางจุดไฟบนฟืนที่ถูกจัดวางไว้ขึ้นมา และเตรียมที่จะลงมือ
จิ่วเยี่ยเลือกภูเขาลูกนี้เพื่อฉลองวันเกิดไปด้วยกันกับนาง ฉะนั้นวันนี้นางจึงวางแผนที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล ละธรรมดาอยู่ที่นี่ทั้งวัน
