เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซี จิ่วเยี่ยก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “ไม่ใช่ก่อนพรุ่งนี้ แต่ต้องเป็นก่อน นบ่ายวันนี้ต่างหาก! วันนี้ตอนบ่ายข้าอยากจะพาซีไปสถานที่แห่งหนึ่ง”
“ไปที่ไหนอย่างนั้นหรือ?” มู่เฉียนซีตะลึงงันไปทันที
ปลายนิ้วของจิ่วเยี่ยลูบลงไปบนจมูกที่คมสันของมู่เฉียนซีอย่างแผ่วเบา พลางกล่าวว่า “ซีลืมแล้วหรือว่าพรุ่งนี้เป ป็นวันอะไร?”
พรุ่งนี้หรือ!
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็นึกขึ้นมาได้แล้ว พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของนางนี่เอง
เวลาช่างผ่านไปเร็วมากจริง ๆ นางยังมีเรื่องมากมายเหลือเกินที่ต้องทำ ฉะนั้นสำหรับวันเกิดของตนเองแล้ว นางจึงไ ไม่ได้สนใจมันเป็นพิเศษ แต่ทว่าจิ่วเยี่ยกลับจำมันได้อยู่เสมอ
ตั้งแต่พิธีบรรลุนิติภาวะเมื่ออายุสิบหกปี มาจนถึงค่ำคืนงานฉลองวันเกิดอันงดงามตอนอายุสิบเจ็ดปีที่นางได้เดิน ออกมาจากทวีปเสวีย จิ่วเยี่ยก็มักจะคอยก้าวผ่านไปพร้อมกับนางเสมอ
ตอนนี้ได้มาถึงวัยที่มีอายุสิบแปดปีแล้ว และนางก็รู้ว่าจิ่วเยี่ยก็คงจะเตรียมเรื่องประหลาดใจไว้ให้นางเช่นเค คย
“ถึงข้าจะลืมก็ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้าจำได้ก็พอแล้ว ดูเหมือนว่าต้องทำให้เสร็จเร็วยิ่งกว่านี้หน่อยแล้วล่ะ”
การกลั่นยาเป็นไปอย่
