จะกระทบโดนตัวมู่เฉียนซี ก็ได้มีลำแสงสีฟ้าระเบิดออกมาจากตัวของมู่เฉียนซีอย่างกะทันหัน
พวกเขาชะงักงันไปทันที เนื่องจากพวกเขาได้กลิ่นเลือดลอยคละคลุ้งอย่างรุนแรง และยังมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวนั้นอีก
สีหน้าของมู่เฉียนซีเปลี่ยนไปอย่างมาก และทันใดนั้นท่ามกลางลำแสงสีฟ้าก็ได้มีชายคนหนึ่งเดินออกมา
นางกอดคนผู้นั้นเอาไว้ และเลือดสด ๆ ก็ย้อมเสื้อผ้าของนางจนกลายเป็นสีแดง
ติ๋ง… เสียงเลือดหยดลงพื้นทีละหยด
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างตกใจ “จิ่วเยี่ย…”
จิ่วเยี่ยลืมตาขึ้น และดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นก็มองไปทางมู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “ข้าทำให้ซีต้องมาเห็นสภาพที่จนตรอกของข้าเสียแล้ว”
“ข้าไม่รังเกียจมันหรอก!”
“ในเมื่อซีไม่รังเกียจ เช่นนั้นข้า…”
กลิ่นอายของจิ่วเยี่ยห่อหุ้มมู่เฉียนซีเอาไว้ทันที และริมฝีปากบางของเขาก็เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จากนั้นก็ประทับจูบลงไปโดยตรง
“เจ้าบาดเจ็บ…อื้อ…”
ชิงหลงร่อนลงมาจากกลางอากาศ การต่อสู้ที่ดีในครั้งนี้ได้ถูกขัดจังหวะโดยชายชุดดำที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันคนหนึ่ง นอกจากนี้ชายคนนั้นยังเอาเปรียบมู่เฉินซีที่นี่อีกด้วย
“แกร่ก!” มีเสียงหักของไม้ดังออกมา และชิงหลงก็เห็นว่าพ่อบุญธรรมของเขาบีบกิ่งไม้จนหักไ
