ฉียนซีคงไม่มีทางหาวิธีเพียงลำพังเป็นแน่
เมื่อเรื่องที่มู่เฉียนซีเอาแต่ขังตนเองเอาไว้ลอยไปเข้าหูพ่อบุญธรรมของพวกเขา เขาก็กล่าวอย่างจนปัญญาว่า “แม่สาวน้อยคนนั้น…”
“ร่างกายนี้ของข้าไปทำให้นางต้องหนักใจเสียแล้ว รู้เช่นนี้แต่แรกคงจะบอกนาง…”
“นายท่าน ตัวตนของมู่เฉินซีผู้นี้ยังไม่สามารถตรวจสอบได้ อย่างไรก็ต้องระวังตัวสักหน่อย แม้ว่านางคุ้มค่าที่จะเชื่อ แต่ว่า…”
แต่ศัตรูทุกคนล้วนรับมือได้ยาก และไม่มีผู้ใดกล้ายืนยันว่าจะไม่มีแผนร้ายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านี้อยู่อีก
ดวงตาคู่นั้นของเขาเปลี่ยนเป็นมืดมนลง แล้วกล่าวว่า “ข้าเชื่อนาง และข้าก็ไม่เคยสงสัยว่า เด็กน้อยที่ข้าเฝ้าบ่มเพาะมาด้วยตนเองเหล่านั้นจะมีวิสัยทัศน์ที่แย่ขนาดนั้น ซึ่งไม่มีทางที่จะแย่เหมือนกันหมดทุกคนได้ด้วย ข้าแค่กลัวว่านางอาจจะผิดหวังมากหากได้รู้ความจริงก็เท่านั้นเอง”
เขานึกถึงความตื่นเต้นและความชื่นชมของเด็กน้อยผู้นั้นตอนที่เอ่ยถึงองค์รัชทายาทเฟิงอวิ๋น และทันใดนั้นคิ้วขมวดของเขาก็ขึ้นมาเล็กน้อย
“แค่ก แค่ก แค่ก!” และหลังจากนั้นเขาก็ไม่อาจควบคุมอาการไอได้อีกเลย
มือสีขาวซีดที่ไร้เลือดของเขา ก็ได้มีสีดำแผ่กระจายออกมา และดูเหมือนว่าคอจะถูกรัดเอาไว
