แต่ละคนออกมาเช่นนี้ได้ ซึ่งคนเช่นนี้ไม่ควรมองข้าม
มู่เฉียนซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวว่า “ข้ายินดีเป็นอย่างมากที่ได้พบท่าน”
“แม่นางน้อยพูดจริงอย่างนั้นหรือ?” ถึงเสียงของเขาแหบแห้งเป็นอย่างมาก แต่ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น จนทำให้คนฟังไม่รู้สึกระคายหูเลยแม้แต่น้อย
“เป็นเรื่องจริง เพี่อที่ข้าจะได้พบท่านสักครั้ง ข้าต้องเปลืองแรงไปไม่น้อย ไม่ใช่ว่าท่านจะไม่รู้เสียหน่อย” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ถึงคนที่อยู่ตรงหน้านางผู้นี้จะไม่อาจหยั่งถึงได้ แต่ทว่าภายในใจของนางกลับไม่ได้ป้องกันใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
“เจ้าอยากหามู่เฟิงอวิ๋นให้เจอถึงขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือ?” เขากล่าวถาม
“แน่นอนว่า ข้าต้องการเช่นนั้นมากจริง ๆ!”
“เพราะเหตุใด?”
เพราะว่าเขาก็คือท่านพ่อที่ไร้ความรับผิดชอบของข้า ทั้งยังเป็นเสือนอนกินอีกด้วยอย่างไรเล่า! ขณะนั้นแววตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายเล็กน้อย แต่นางก็ไม่ได้พูดความในใจออกไปอยู่ดี
มีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนมุมปากของเขา พลางกล่าวว่า “ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าก็ทำได้เพียงเปิดเผยข้อมูลเล็กน้อยที่เกี่ยวกับเขาให้เจ้าได้ฟังเท่านั้น เจ้าอยากรู้อะไรล่ะ?”
สีหน้าของมู่เฉียนซีก็เต็มไปด้วย
