ัน ฉะนั้นเดิมทีแล้วก็ต้องออกมาเป็นพิมพ์เดียวกันตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว
เมื่อเห็นใบหน้านี้แล้ว ความเร็วของซูอี้เฟิงก็เปลี่ยนเป็นช้าลงทันที
เขารู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก มันช่างคุ้นเคยมากจริง ๆ ถึงความทรงจำจะถูกลบไปแต่ก็ยังคงเหลือร่องรอยอยู่ภายในสมองของเขาอยู่ดี
เขากล่าวพึงพำอย่างแผ่วเบาว่า “พี่…”
“ไม่! เมื่อกี้ข้าไม่ได้เรียกเจ้านะ! แต่หากเจ้ายอมตอบรับคำขอของพี่สาวก็ค่อยว่ากันอีกที” คำว่าพี่ชายยังไม่ทันได้เรียกออกมา ทว่าซูอี้เฟิงกลับหยุดลงเสียก่อน
แม้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้จะให้ความรู้สึกที่ใกล้ชิดมาก แต่ตอนนี้ซูอี้เฟิงกลับใส่ใจมู่เฉียนซีมากกว่า
เดิมทีชิงหลงดีใจมากที่ได้ยินเขาเอ่ยปากออกมา
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินอี้เฟิงเรียกเขาว่าพี่ชายอีกครั้ง แต่ผลปรากฏว่าเจ้าเด็กนี่กลับหยุดไปดื้อ ๆ เสียอย่างนั้น เขาหยุดพูดไปเสียก่อน!
อีกทั้งยังเรียนรู้ที่จะข่มขู่เขาอีกด้วย!
ชิงหลงกล่าวถามว่า “เสี่ยวเฟิง เจ้าชอบมู่เฉินซีมากขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว! พี่สาวดีมาก ดีมากที่สุดเลย ตอนที่ข้าต้องเผชิญหน้ากับสายฟ้าที่แปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวนั่น ก็เป็นพี่สาวที่ขัดขวางอันตรายทั้งหมดให้กับข้า นอกจากนี้นางยัง
