“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! สำเร็จแล้ว ข้าทำสำเร็จแล้ว! ฆ่าหมอปีศาจให้ข้าเดี๋ยวนี้”
การปรากฏตัวของเด็กน้อย ทำให้เจ้าสำนักหมอทมิฬหัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
ผัวะ!
ชิงอิ่งทุบกระดูกไหล่ของเขาจนหัก และมันก็ทำให้เขาลอยละลิ่วออกไป
และในตอนที่หนุ่มน้อยคนนั้นปรากฏตัว ชิงหลงเองก็ชะงักงันไปทันทีเช่นกัน เขายืนอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้นหินอย่างไรอย่างนั้น
ในฐานะนักฆ่าคนหนึ่ง การที่สติหลุดในระหว่างทำสงคราม มันไม่เหมือนกับวิธีของการเป็นอันฆ่าอันดับหนึ่งของดินแดนทางทิศตะวันออกอย่างซูอี้ชิงเลยแม้แต่น้อย
แต่ในขณะที่ศัตรูกำลังจะเข้ามาฟาดฟันเขา เงาสีขาวของกรงเล็บก็สว่างวาบขึ้นและทิ้งรอยเลือดไว้บนต้นคอของเขา
ตึงง! และคนผู้นี้ก็ถูกสังหารจนล้มลงไปบนพื้นในชั่วพริบตาเดียว
อู๋ตี้กระโดดออกมาแล้วกล่าวว่า “เจ้าชิงหลง เจ้ามัวตะลึงงันอะไรอยู่น่ะ! เจ้าคิดจะให้เจ้านายของข้ามาเก็บศพเจ้าหรืออย่างไร?”
สำหรับคำพูดของอู๋ตี้แล้ว ชิงหลงไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะสมองของเขาในตอนนี้ว่างเปล่าไปหมดแล้ว
เสี่ยวหงมองไปที่เด็กน้อยที่อยู่กลางอากาศคนนั้นแล้วกล่าวว่า “เจ้าเด็กน้อยคนนั้น หน้าตาไม่เลวเลย แถมงดงามมากอีกด้วย เจ้าชิงหลงนี่คงไม่ได้เป็นโรคจิตหรอก
