ย
นางไม่ได้ความจำเสื่อมเสียหน่อย!
“น่าเสียดายที่นายน้อยสำนักหมอทมิฬไม่ได้ไปเข้าร่วมการแข่งขันอัจฉริยะของราชวงศ์ตงหวง เพราะบางทีพวกเราอาจจะได้ ประลองฝีมือกันสักครั้งก็เป็นได้” มู่เฉียนซีกล่าวพลางคลี่ยิ้มออกมา
คำพูดของมู่เฉียนซีทำให้นายน้อยสำนักหมอทมิฬนึกถึงตอนที่เขาพ่ายแพ้ให้กับนางอย่างย่อยยับก่อนหน้านี้ ฉะนั้นมัน นจึงทำให้สีหน้าของเขามืดมนลงทันที และเขาก็กล่าวขึ้นมาว่า “ตอนนั้นบังเอิญว่าข้ากำลังเก็บตัวอยู่พอดี และมั นก็ทำให้ข้าพลาดการต่อสู้อันยอดเยี่ยมของทั้งแม่นางมู่กับฝ่าบาทหลินหลางไปด้วย”
“แม่นางมู่ เชิญขึ้นรถม้าเถิด!” เขาเองก็ไม่อยากคุยเรื่องนี้กับมู่เฉียนซีอีกต่อไปแล้ว จึงได้รีบเชิญมู่เฉียนซีข ขึ้นรถม้า และพานางไปสำนักหมอทมิฬทันที
“ได้สิ!” มู่เฉียนซีกล่าวพลางพยักหน้าเล็กน้อย
ในตอนที่มู่เฉียนซีขึ้นรถม้า คนที่ติดตามนางไปด้วยก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
ซึ่งคนผู้นี้ก็ดูไม่สดใสเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังแข็งทื่อราวกับท่อนไม้อย่างไรอย่างนั้น
แต่คนผู้นี้ไม่ใช่ชายหนุ่มชุดคลุมน้ำเงินตามข่าวลือผู้นั้น เพียงแต่ว่า เขาก็คงเป็นองครักษ์ของหอหมอปีศาจ ที่ อาจจะไม่ได้คอยอยู่ข้างกายแม่สาวน้อยอย่างมู่เฉินซีตลอดเวลาเ
