นางกล่าวต่อว่า “เพียงแต่เสี่ยวไป๋ เจ้าสัญญากับข้า ว่าอย่าแพ้ให้กับเป่ยกงจั๋ว และอย่าหายไปยังสถานที่ที่ข้าไ ไม่รู้จัก จนทำให้ข้าหาเจ้าไม่เจออีก”
ถึงจะเก็บคนเอาไว้ก่อน แต่ก็ยังคงหาทางแก้ไขไม่ได้อยู่ดี
หรือไม่ก็ต้องปล่อยให้เสี่ยวไป๋ตายไปพร้อมกับเป่ยกงจั๋ว เว้นแต่ว่าเป่ยกงจั๋วจะยินยอมอย่างเต็มใจ มิเช่นนั้นก็จะไ ไม่มีทางแยกทั้งสองคนออกจากกันได้เลย
กู้ไป๋อีพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าจะจำคำของซีเอ๋อร์เอาไว้ ไม่มีทางลืม…”
แม้ว่าจะไม่กล้ารับประกัน แต่จะต้องทำให้ได้แน่นอน
สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องจากไป เพียงแต่เสี่ยวไป๋นั้นยังสามารถทำลายการคุมขังของเป่ยกงจั๋วออกมาได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉ ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงรู้สึกว่ามันไม่ได้แย่เหมือนที่จินตนาการเอาไว้แต่อย่างใด
เสี่ยวไป๋ไม่มีทางแย่กว่าเป่ยกงจั๋วแน่นอน แม้ว่าหนึ่งในพวกเขาคนหนึ่งจะมีชื่อเสียงเป็นถึงองค์รัชทายาทเป่ยกงในแ แดนซวนเทียน และอีกคนกลับเป็นองค์ชายใหญ่ที่ถูกคนของราชวงศ์เป่ยกงลืมเลือนเท่านั้นก็ตาม
ถึงจะคิดได้แล้ว แต่ตอนที่เสี่ยวไป๋จะต้องไป มู่เฉียนซีก็ยังคงอาลัยอาวรณ์อยู่ดี
“ข้าจะไปส่งเจ้าเอง!” นางกล่าวพลางถอนหายใจ
ชีวิตการเป็นตัวประกันขององค์รัชทายาทเป่ยกงได้สิ้นสุดลงแล้ว มู่เฉิ
