กู้ไป๋อีกล่าวว่า “ข้าไม่อยากเป็นคนทำ แต่พวกเจ้าจำเป็นต้องตาย! ลงมือกันเองเถอะ!”
แต่พวกเขาไม่อยากตายนี่!
“องค์รัชทายาท พระองค์จะต้องถูกนางแม่มดนี่ควบคุมอยู่เป็นแน่ พะ…พวกข้าจะรีบไปขอกำลังเสริมมาเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
พวกเขาติดตามองค์รัชทายาทมานานขนาดนี้ และเชื่อว่าองค์รัชทายาทจะต้องไม่ใช่คนเช่นนี้แน่นอน!
กู้ไป๋อีพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วราวกับภูตผีก็มิปาน พร้อมทั้งเหวี่ยงกระบี่ออกไปด้วย
“ข้าบอกให้พวกเจ้าไปอย่างนั้นหรือ?” กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
หัวใจของพวกเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง “องค์รัชทายาท…”
คนที่เผชิญหน้าอยู่นี้ก็คือองค์รัชทายาทของพวกเขาเอง ซึ่งพวกเขาไม่กล้าที่จะใช้กำลังทั้งหมดอยู่แล้ว และมู่เฉียนซีก็ได้ออกไปช่วยเหลือด้วยเช่นกัน
ตึง ตึง ตึง!
ทางด้านของราชวงศ์เป่ยกง นอกจากองค์รัชทายาทเป่ยกงแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดเหลือรอดเลยสักคนเดียว
การสมคบคิดในการต่อสู้ของพวกเขาได้ล้มเหลวไปอย่างสมบูรณ์ อีกทั้งยังได้รับความสูญเสียอย่างหนักอีกด้วย!
ในตอนที่มู่เฉียนซีหนีออกมาจากเทือกเขาแห่งนี้ จูเชว่ก็ได้ส่งคนไปรออยู่บริเวณโดยรอบแล้ว
ใบหน้าที่งดงามของจูเชว่ร้อนใจจนเกือบจะเหี่ยวย่นไปหมด แต่กลับยังคงไม่มีข่าว
