“พอแล้ว เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว! คิดว่าองค์รัชทายาทเป่ยกงเป็นคนแบบไหนกัน? เขาจะมาถูกคนควบคุมง่าย ๆ ได้อย่างไร ข้ากับมู่เฉินซีต่อสู้กันมาหลายครั้งหลายคราเช่นนี้ หากนางมีกลอุบายที่ชักจูงผู้คนอันยอดเยี่ยมขนาดนั้นก็คงจะใช้ไปแล้วล่ะ เห็นอยู่ว่าพวกเขาทั้งสองคนสมรู้ร่วมคิดกันมานานแล้ว!” มู่หลินหลางโกรธจนแทบที่จะกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว
เมื่อครู่นี้นางเชื่อใจเป่ยกงจั๋วมาก แต่ผลสุดท้ายกลับถูกเขาแทงข้างหลัง นอกจากนี้เป่ยกงจั๋วยังเป็นคู่หมั้นของนางอีกด้วย
ถึงมู่หลินหลางจะกำลังเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมาก แต่มู่เฉียนซียังคงบังคับให้กู้ไป๋อีกินยาอย่างไม่หยุดหย่อนอยู่ดี
เมื่อเขาเห็นว่าคนของราชวงศ์เป่ยกงเหล่านั้นไม่ยอมลงมือ จึงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หากพวกเจ้าไม่ลงมือ เช่นนั้นข้าจะลงมือทำมันเอง!”
ท่าทางของกู้ไป๋อีที่จ้องมองไปยังมู่หลินหลางอย่างเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งที่แช่แข็งมานับหมื่นปี ทำให้มู่เฉียนซีต้องกล่าวออกมาว่า “หากต้องการจัดการคนของราชวงศ์ตงหวง แล้วจะขาดข้าไปได้อย่างไรเล่า ลงมือด้วยกันเถอะ”
ก่อนหน้านี้มู่หลินหลางยังต้องการร่วมมือกับเป่ยกงจั๋วเพื่อสังหารมู่เฉียนซีอยู่เลย แต่ผลสุดท้ายกลับคิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้เป่ยก
