ยังไม่ทันรอให้นางไปจับตัวเขา คิดไม่ถึงว่าเป่ยกงจั๋วจะเป็นคนมาหานางถึงที่เช่นนี้
ในเวลานี้มู่เฉียนซีก็จ้องมองไปยังร่างเงาสีเงินที่กำลังเข้ามาเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้นางจะรู้สึกว่ามีบางอย่างแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง หรือว่า…
มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่เขาด้วยแววตาที่เปล่งประกายอยู่ตลอดเวลา ถึงตอนนี้นางจะยืนยันข้อสรุปที่แน่นอนไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียเป่ยกงจั๋วก็ถือได้ว่าเป็นคนชั่วร้ายคนหนึ่งอยู่ดี
“เป่ยกงจั๋ว ข้าจะไม่โต้เถียงเรื่องที่เจ้าไม่กลับไปยังเมืองตงหวงอีก หากตอนนี้เจ้าร่วมมือฆ่ามู่เฉินซีกับข้า” มู่หลินหลางกล่าว
จำนวนคนที่อยู่ข้างกายของเป่ยกงจั๋วมีน้อยมาก ฉะนั้นมันจึงทำให้มู่หลินหลางต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย
และคาดว่าเขาน่าจะกลัวราชวงศ์ตงหวงของนางจะโกรธเคือง ฉะนั้นจึงส่งคนอื่นให้กลับไปขอโทษก่อน และเขาก็พาคนแค่ส่วนหนึ่งมาตามไล่ล่ามู่เฉียนซีต่อไป
มู่หลินหลางกล่าวถามว่า “สถานการณ์ในตอนนี้ ทางไหนจะทะลวงเข้าไปได้ดีที่สุด?”
คนของราชวงศ์เป่ยกงคนหนึ่งกล่าวว่า “ฝ่าบาทหลินหลาง ข้าว่าหากเริ่มลงมือจากมุมทางตะวันออกเฉียงใต้ จะสามารถสังหารแม่สาวน้อยผู้นั้นได้อย่างแน่นอนกว่า องค์รัชทายาท พระองค์คิดเห็นว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
