ง งฟื้นขึ้นมาได้แน่นอน! ดังนั้นเจ้าก็รีบออกมา เดี๋ยวนี้ ไสหัวของเจ้าออกมาซะ!”
เป่ยกงจั๋วกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ อย่ารีบร้อนไป! การเอาจิตวิญญาณของข้าออกมาไม่ได้ง่ายเหม มือนการชักดาบหรอกนะ เจ้าจะต้องให้เวลาข้าสักหน่อยไม่ใช่หรือ?”
“อีกอย่าง ให้เขาออกไปให้ไกลข้าหน่อย มิเช่นนั้นมันจะมีผลต่อการใช้พลังจิตวิญญาณของ ข้า” เป่ยกงจั๋วเหลือบมองไปที่ชิงอิ่ง
ชิงอิ่งยังคงยืนอยู่ตรงนั้นราวกับท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็มิปาน ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงเอ่ยปาก ขึ้นมาว่า “ชิงอิ่ง เจ้าถอยออกมาหน่อย แต่ก็ต้องจับตาดูเขาเอาไว้ด้วย”
ชิงอิ่งถอยหลังออกไปสิบก้าว และจ้องมองไปทางเป่ยกงจั๋วด้วยแววตาที่เย็นยะเยือก หลังจาก กนั้นมู่เฉียนซีก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนทางพลังจิตวิญญาณของเป่ยกงจั๋ว
พลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีแพร่กระจายออกไป เพื่อตรวจสอบสถานการณ์โดยรอบอยู่ตลอดเวลา
เป่ยกงจั๋วเป็นคู่ต่อสู้ที่อันตรายมากสำหรับนางคนหนึ่ง ซึ่งนางไม่เคยกล้าที่จะชะล่าใจ จเลยแม้แต่น้อย
และหากสามารถยืนยันได้ว่าเป่ยกงจั๋วกลับไปที่ร่างของตนเองแล้ว นางจะต้องรีบจัดการเ เขาในทันที
ทันใดนั้น ดวงตาที่ปิดอยู่คู่นั้นของเป่ยกงจั๋วลืมขึ้น
เขาหันหน้ามาอย่างแข็งทื่อเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ร่างกายข
