ิงต่อหน้าคนของราชวงศ์ตงหวงเท่านั้น แต่ยังไม่อยากที่จะบีบมู่เฉียนซีจนถึงทางตันและควักเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ออกมาอีกด้วย
เมื่อมู่หลินหลางได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “อะไรกัน? ตอนนี้ไม่ใช่ความสามารถทั้งหมดของมู่เฉินซีอย่างนั้นหรือ ก็เห็นอยู่ว่าตอนนี้นางก็วิปลาสมากอยู่แล้ว ข้าไม่เชื่อหรอก เป่ยกงจั๋ว ที่จริงแล้วเจ้ารู้เรื่องอะไรอีกบ้างกันแน่?”
เป่ยกงจั๋วพูดกับมู่หลินหลางด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นความลับ! ข้าจะต้องรักษาความลับให้กับแม่นางมู่ ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถบอกองค์หญิงหลินหลางได้”
“เพื่อศัตรูเพียงคนเดียว ต้องมารักษาความลับอะไรอีก?” มู่หลินหลางกล่าวอย่างเดือดดาล
“นี่มันเป็นเรื่องของหลักการ!”
มู่หลินหลางกัดฟันกรอดพลางตะโกนว่า “เป่ยกงจั๋ว! เจ้านี่มันช่างดีจริง ๆ!”
