ลยแม้แต่นิดเดียว
หลังจากที่หลุดพ้นจากมู่หลินหลางแล้ว เป่ยกงจั๋วก็ยืนอยู่ตรงหน้ากระจกวารีและมองไปที่ร่างกายของตน
เขาบ่นพึมพำอย่างแผ่วเบาว่า “หาน มู่เฉินซีคนนั้นก็คงจะเป็นมู่เฉียนซีอย่างนั้นสินะ!”
“นอกจากนี้ยังมีหอหมอปีศาจ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นผลงานชิ้นเอกของนาง! แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นคนที่มีชื่อเดียวกัน แต่ดูเหมือนว่ามันจะบังเอิญมากเกินไปหน่อย ในแดนซวนเทียนแห่งนี้คนที่กล้าเอาชนะมู่หลินหลางได้โดยไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย คนที่มีพรสวรรค์เช่นนั้น นอกจากนางแล้วก็คิดถึงคนอื่นไม่ได้เลย”
“คราวนี้ ข้าไม่มีทางปล่อยให้มู่เฉียนซีหลุดมือข้าไปได้อย่างแน่นอน! หาน เจ้าอดทนเฝ้าดูอย่างใจเย็นเสียเถอะ! สิ่งที่นางใส่ใจทั้งหมด ข้าจะเป็นคนทำลายมันเอง และมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ทั้งหมดของนาง ข้าก็จะแย่งชิงมันมาให้ได้ นอกจากนี้ยังมีพรสวรรค์ของนางด้วย ข้าจะใช้ประโยชน์จากมันให้เต็มที่! ยิ่งผู้ใดได้รับความสนใจจากนาง ข้าก็จะต้องยิ่งหยียบย่ำคนผู้นั้นให้มากขึ้นไปอีก!”
“เจ้าก็โกรธมากใช่หรือไม่…”
เป่ยกงจั๋วรู้สึกว่าใจของเขาเต้นเร็วมาก และจิตวิญญาณก็กำลังสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่มันก็เป็นเพียงแค่นี้เท่านั้น
หานถูกเขาผนึก
