“ขอรับ! ท่านพ่อบุญธรรม อันที่จริงแล้วมีเพียงแต่จูเชว่ ไป๋เจ๋อ ฉงหมิงเท่านั้นที่ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวเท่าไรนัก ส่วนซวนอู่และชิงหลงไม่ได้ยอมรับนางอย่างง่ายดายเช่นนั้น นอกจากนี้ที่มาของนางก็ลึกลับมากเหลือเกิน” ชายหนุ่มกล่าวพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่เจ้าพวกนั้นกลับสามารถไปเสี่ยงอันตรายเพื่อผู้หญิงคนนั้นได้ และเขาก็รู้ดีว่าแม้แต่ซวนอู่และชิงหลงต่างก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว
“เด็ก ๆ ที่ข้าเลี้ยงดูออกมาเองกับมือ ข้าย่อมรู้จักพวกเขาดีที่สุดอยู่แล้ว”
ทันทีที่พูดจบ ในเวลานี้เส้นเลือดบนมือสีขาวซีดไร้เลือดข้างนั้นก็เต็มไปด้วยสีดำ และทั้งร่างก็คล้ายกับพฤกษาที่เหี่ยวเฉาก็มิปาน “แค่ก แค่ก แค่ก!” และหลังจากนั้นก็มีเสียงไอดังตามออกมาทันที
“ท่านพ่อบุญธรรม!”
“เด็ก ๆ!”
เขากล่าวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยว่า “พ่อบุญธรรมต้องรู้ดีอยู่แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะมารบกวนท่านพ่อบุญธรรมด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้”
“อย่างไรเสียพวกเขาสองสามคนนั้นก็แค่ตายอยู่ที่เมืองหลวงตงหวงเท่านั้นเอง”
เมื่อพวกของจูเชว่ได้รับข่าวว่าพ่อบุญธรรมไม่ได้ห้ามปราม พวกเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก
แม้ว่าจะถูกพวกของไป๋หู่ต่อว่ามาชุดหนึ่ง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่รู้สึกรู้สา
