งนั้นหรือขอรับ?” เสียงคนผู้หนึ่งกล่าวอย่างกังวล
“อาจีและข้าเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว แต่หากทำให้พวกเขาหมดสติแล้วพากลับมา มันจะไม่วุ่นวายยิ่งขึ้นหรือขอรับ?”
มือเรียวยาวคู่หนึ่งที่แทบจะไม่มีร่องรอยการไหลเวียนของเลือดอยู่เลย ค่อย ๆ เขียนตัวอักษรลงไปบนกระดาษคำนวณสามตัวเท่านั้น ซึ่งคำแรกที่เขียนออกมามีคำว่า มู่ ส่วนคำที่สองก็คือคำว่า ซี และคำที่สามก็คือคำว่า เฉิน
“นี่ช่างเป็นชื่อที่ไม่เลวเลยจริง ๆ” น้ำเสียงของเขาขึ้น ๆ ลง ๆเล็กน้อย แววตาคู่นั้นเหลือบมองไปที่ตัวอักษรที่อยู่บนกระดาษนั้น จากนั้นก็หวนคิดถึงอย่างลึกซึ้ง
“พ่อบุญธรรมสนใจมู่เฉินซีผู้นี้อย่างนั้นหรือขอรับ?”
“พวกเขาทั้งหกต่างก็ยอมรับแล้ว นอกจากนี้ยังเป็นสาวน้อยที่เอาชนะคู่ต่อสู้ได้ ข้าอยากจะเจอสักหน่อย หากเรื่องทั้งหมดไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ก็ให้พวกของซวนอู่พานางมาเจอกับข้าหน่อยก็แล้วกัน!”
.
.
