มากเป็นแน่หากได้เห็นนางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฉะนั้นนางจะปล่อยให้มู่หลินหลางสมความปรารถนาได้อย่างไรล่ะ
หากไม่ได้จริง ๆ ก็แค่จับคนมาสี่คนแล้วบีบบังคับพวกเขาเอาก็ได้แล้ว
“ลูกพี่มู่ ในที่สุดข้าก็หาท่านเจอเสียที” เจี้ยนเจี้ยนผู้นี้ทุ่มเทให้กับการกอดขาของมู่เฉียนซีไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เมื่อเขาถูกส่งมายังสนามแข่งขันรอบที่สอง เขาก็เริ่มตามหานางทันที
“เป็นเจ้านี่เอง!”
“ลูกพี่มู่ ยังขาดเพื่อนรวมกลุ่มอยู่อีกหรือไม่!” เจี้ยนเจี้ยนกล่าว
“สภาพการต่อสู้ในรอบที่แล้วเจ้าก็ได้เห็นแล้ว ว่ามีคนมุ่งเป้ามาที่ข้ามากมายเพียงใด เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไปด้วยกันกับข้าน่ะ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว! ข้ายอมรับท่านเป็นลูกพี่แล้ว ฉะนั้นจะต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันอยู่แล้วสิ”
“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ! ไปหาคนอื่นต่อ” มู่เฉียนซีกล่าว
เจี้ยนเจี้ยนบอกกับมู่เฉียนซีว่า ความจริงแล้วในป่าแห่งนี้มีคนเพียงแค่สองกลุ่มเท่านั้น กลุ่มหนึ่งมาจากสนามแข่งขันของดินแดนทางทิศเหนือ ส่วนอีกกลุ่มมาจากสนามแข่งขันของดินแดนทางทิศใต้นั่นเอง
และในเวลานี้ ก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“หากจับกลุ่มไม่สำเร็จตามเวลาที่กำหนด จะต้องตกรอบ!”
“คำเตือน คำเตือน ห้ามบีบบังคับให้ผู้อื่นตกรอบ
