หากมู่เฉียนซีบอกว่า นางถูกเจ้าคนเหล่านี้รังแกขึ้นมาจริง ๆ คาดว่าฝ่ามือของเจ้าหมีหิมะตัวนี้ต้องเหวี่ยงพวกเขาจนลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้าแน่นอน
ภายในใจของพวกเขารู้สึกกระสับกระส่ายยิ่งนัก หลังจากนั้นจึงกล่าวด้วยเสียงสั่นเทาว่า “ไม่มีกฏที่ต้องตรวจสอบชื่อ และอัจฉริยะที่เข้าร่วมการแข่งขันก็มีสิทธิ์ที่จะไม่ให้ผู้อื่นรับรู้ชื่อของตนเองได้ด้วย ฉะนั้นเชิญแม่นางเข้าไปเถิด!”
“ยินดีด้วย เจ้าเป็นคนแรกที่มาถึงสนามแข่งขันของดินแดนทางทิศเหนือ”
“เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ!” กล่าวจบมู่เฉียนซีก็เดินเข้าไปในสนามแข่งขันแห่งนั้น
หิมะสีขาวปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณโดยรอบ อีกทั้งมันยังมีอุณหภูมิที่ต่ำมากอีกด้วย
ไม่เพียงแต่มีอุณหภูมิที่ต่ำเท่านั้น ทว่ากลับมีแรงโน้มถ่วงที่สูงมากกว่าปกติไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า ซึ่งมันก็ทำให้ทุกย่างก้าวเป็นไปอย่างยากลำบากมาก
แต่สำหรับมู่เฉียนซีที่เคยไปฝึกฝนหาประสบการณ์ในสถานที่แปลกประหลาดมาไม่น้อย ทำให้นางเต็มไปด้วยประสบการณ์มากมาย นางจึงสามารถคุ้นเคยกับแรงโน้มถ่วงนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้สถานที่แห่งนี้ไม่มีกลิ่นอายของคนอื่นเลย สิ่งที่ทหารยามคนนั้นพูดไม่ใช่เรื่องโกหกแต่อย่างใด นางมาถึงที่นี่เป็นคนแรกจริง ๆ
ทันทีท
