าจึงไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร! หากพวกเจ้าอยากไปที่นั่นละก็ ข้าจะพาพวกเจ้าไปเอง”
หลังจากที่ค้นหาจากสัตว์วิญญาณติดต่อกันมาหลายกลุ่ม ในที่สุดก็หาเจอแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ตกลง! เช่นนั้นต้องรบกวนท่านแล้ว”
“ข้าก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับพวกเจ้าเช่นกัน อีกอย่างความสามารถของพันธมิตรตัวน้อยของเจ้าก็ไม่เลวเลย และในเมื่อเจ้ามาขอความช่วยเหลือจากข้าอย่างจริงใจเช่นนี้ ข้าก็จะช่วยเจ้าอย่างเต็มที่เอง เรื่องเล็กน้อย!”
“ขึ้นมาบนตัวของข้าสิ จะให้แขนขาเล็ก ๆ นั่นของเจ้าเดินไปเองมันก็จะช้าเกินไปหน่อย!”
ความจริงแล้วมู่เฉียนซีไม่ได้เดินช้าเลย แต่เมื่อเทียบกับขายาว ๆ และความเร็วของหมีหิมะแล้วก็ถือว่าช้าเกินไปอยู่ดี
มู่เฉียนซีกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของหมีหิมะ หลังจากนั้นสัตว์เทพหมีหิมะก็กล่าวว่า “แม่สาวน้อยมนุษย์ นั่งให้ดี ๆ ล่ะ! ข้าจะเร่งความเร็วแล้ว!”
สวบสาบ…
ความเร็วของหมีหิมะนั้นเร็วมากจริง ๆ ทั้งเสื้อผ้าและเส้นผมของมู่เฉียนซีต่างก็ปลิวไปตามกระแสลมที่พัดพาเกล็ดหิมะลอยมา จนทำให้เหนือศรีษะของนางนั้นขาวโพลนไปเลยทีเดียว
บริเวณรอบนอกของเขตพื้นที่แข่งขันในเวลานี้ มีคนกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นตกใจว่า “แย่แล้ว! มีสัตว
