็นผู้นำทางให้กับนางได้
แม้ฟ้าจะมืดไปแล้ว แต่นางก็คือคนแรกที่มาถึงสนามแข่งขันของทางนี้
มู่เฉียนซีหยิบเอายาลูกกลอนขวดหนึ่งและยาน้ำอีกหลายขวดออกมาพลางกล่าวว่า “นี่คือถั่วหวาน เมื่อไรที่ท่านเบื่อก็กินมันได้ นี่คือยาน้ำ สามารถดื่มมันแทนน้ำได้เช่นกัน!”
หมีหิมะนั้นก็อยากรู้อย่างเห็นมากเช่นกัน “ข้าไม่สนใจของเล่นของมนุษย์อย่างพวกเจ้า เพียงแต่เห็นว่าเจ้ามอบของขวัญเหล่านี้ให้อย่างจริงใจ เช่นนั้นข้าจะรับไว้ก็แล้วกัน มนุษย์ตัวน้อยอย่างเจ้าจะได้ไม่เสียใจ”
“เจ้าค่ะ!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
มุมปากของทหารยามเหล่านั้นกระตุกขึ้นเล็กน้อย อย่ามารังแกเพราะคิดว่าพวกเขาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย!
ทั้งถั่วหวานเอย! ทั้งน้ำเอย!
แค่เห็นขวดยาเพียงแวบเดียว พวกเขาก็รู้แล้วว่ามันคือยาลูกกลอนและยาน้ำของหอหมอปีศาจ นอกจากนี้ราคาของมันยังไม่ใช่ถูก ๆ อีกด้วย
คิดไม่ถึงเลยว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะมอบมันให้กับสัตว์เทพตัวหนึ่ง นี่นางเป็นลูกล้างลูกผลาญของตระกูลไหนกันแน่นะ?
มู่เฉียนซีโบกมือให้กับหมีหิมะตัวนั้น หลังจากนั้นก็เดินไปยังทางเข้า
“โปรดนำป้ายประจำตัวของเจ้าออกมาด้วย!”
ในตอนที่ลงสมัคร ก็จะได้รับป้ายประจำตัวมาคนละหนึ่ง
