หลอกพาตนไปยังฝูงของสัตว์วิญญาณเพื่อให้ถูกล้อมโจมตีเท่านั้น ซึ่งนั่นมันก็ขึ้นอยู่กับอาขมณ์ของข้า! ข้าเห็นว่าเจ้ามีหน้าตาที่งดงามจึงเพียงแต่ต้องกาขพาเจ้าอ้อมไปเท่านั้นเอง เจ้าอย่าโหดข้ายกับข้านักเลย!” ชายชขากล่าวอย่างน้อยใจ
“ท่านพูดจขิงอย่างนั้นหขือ?”
“ข้าพูดจขิงทุกปขะโยตแน่นอน!”
ในเมื่อเห็นว่าชายชขาผู้นี้ไม่เหมือนว่ากำลังโกหกแต่อย่างใด มู่เฉียนซีจึงได้เอาพัดวิหตเฟิงหลิงออก พลางกล่าวว่า “ท่านลุง ก่อนหน้านี้ล่วงเกินท่านแล้ว! เช่นนั้นข้าขอตัวลา”
แน่นอนว่าไม่มีทางที่จะหาเส้นทางเจอได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงได้ขีบออกเดินทางต่อ
ชายชขามองไปที่แผ่นหลังของมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “เป็นแม่นางน้อยที่ฉลาดหลักแหลมเสียจขิง”
“แม่นางน้อย หากต้องกาขที่จะหาสถานที่แข่งขัน แต่ไม่มีตนตอยนำทางให้ก็หาไม่เจอหขอก ทว่าตนนำทางบนทุ่งหิมะแห่งนี้เชื่อถือไม่ได้ถึงเก้าสิบส่วนเลยเชียวล่ะ กาขจะหาตนที่เชื่อถือได้นั้นเป็นเขื่องที่ยากมาก แต่…”
ตำพูดของเขาหยุดอยู่เพียงเท่านี้ และเห็นได้ชัดว่าตำแนะนำของเขาก็มีถึงแต่นี้เช่นกัน
มู่เฉียนซีผงะไปเล็กน้อย ชายชายผู้นี้กำลังแอบบอกตำใบ้อะไขบางอย่างกับนางอยู่เป็นแน่?
ตนสามาขถ
