ผู้นำตระกูลเป่ยอวิ๋นเขียนตัวอักษรลงไปสองสามประโยคด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า “ไปขอความช่วยเหลือจากองค์รัชทายาทเป่ยกง องค์รัชทายาทเป่ยกงจะต้องมีหนทางถอนพิษของหมอปีศาจเป็นแน่ ข้าใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว”
อดีตผู้นำตระกูลเป่ยอวิ๋นฉีกกระดาษที่เขาเขียนข้อความไว้แผ่นนั้นออกเป็นชิ้นๆทันที จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “องค์รัชทายาทเป่ยกงเป็นคนที่ข้าสามารถเข้าเฝ้าได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นหรือ? แม้จะบอกว่าข้าเคยสอนองค์รัชทายาทเป่ยกงกลั่นยา แต่ความจริงแล้วองค์รัชทายาทเป่ยกงต้องการที่จะแหกตาคนอื่นเท่านั้น อาจารย์ที่สอนเขาปรุงยาที่แท้จริง เป็นอีกคนหนึ่งต่างหาก ”
แม้ว่าที่ตระกูลเป่ยอวิ๋นของพวกเขาจะมีอำนาจขึ้นมาได้ โดยการอาศัยร่มธงขององค์รัชทายาทเป่ยกง แต่เขาก็รู้ตนเองดีมากว่าตนเองนั้นมีน้ำหนักมากเพียงใด
“อ๊าาาาา!” ผู้นำตระกูลเป่ยอวิ๋นตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก
หากองค์รัชทายาทเป่ยกงไม่ช่วยเหลือพวกเขาแล้วละก็ หรือว่าพวกเขาก็จะต้องกลายเป็นใบ้ไปตลอดอย่างนั้นหรือ
อดีตผู้นำตระกูลเป่ยอวิ๋นกล่าวว่า “เอาล่ะ เจ้าพักรักษาตัวอย่างสงบเถอะ ช่วงนี้ข้าจะมาควบคุมดูแลสถานการณ์โดยรวมของตระกูลเป่ยอวิ๋นเอง และจะหาทางนำยาถอนพิษมาให้ได้”
คนของตร
