ชิงหลงก็หาวไปด้วย และมู่เฉียนซีก็ได้ยินเสียงสูดลมหายใจของชิงหลง
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูท่าทางแล้วเหมือนจะอึดอัดเป็นอย่างมาก
“เป็นอะไร? ดึกดื่นไม่ยอมหลับยอมนอนเพื่อมาหาข้า ตอนนี้จึงปวดหัวแล้วหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
น้ำเสียงของชิงหลงเปลี่ยนเป็นแหบพร่าขึ้นมาทันที เขากล่าวว่า “เจ้าเตรียมจะไปจัดการกับสำนักหมอทมิฬเมื่อไร? ตอนไหน?”
“ตอนแรกเจ้ายังยอมรับภารกิจของสำนักหมอทมิฬในการลอบสังหารข้าอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะคิดเหมือนกันกับข้าแล้ว หากต้องการที่จะทำลายสำนักหมอทมิฬ เจ้าก็เป็นเด็กน้อยที่หุนหันพลันแล่นไม่ได้อีกแล้ว และควรจะต้องรู้ว่าการต่อสู้กับสำนักหมอทมิฬนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย! ถึงข้าจะทนกับสำนักหมอทมิฬไม่ไหว แต่แน่นอนว่าข้าก็ไม่อยากสูญเสียหอหมอปีศาจทั้งหมดของข้าไปเช่นกัน” มู่เฉียนซีกล่าว
หากสำนักหมอทมิฬเริ่มโจมตีก่อน โดยที่อยู่ในอาณาเขตของตนเอง มันก็จะสามารถควบคุมสถานการณ์หลักได้ดีกว่า
แต่ขณะนี้สำนักหมอทมิฬยังไม่ได้ให้ความสนใจกับหอหมอปีศาจเป็นการชั่วคราว และยังไม่ได้เริ่มลงมือโจมตีก่อน ซึ่งมันก็ทำให้นางไม่สามารถบุกโจมตีไปจนถึงฐานทัพของพวกเขาโดยตรงได้เช่นกัน
ชิงหลงเริ่มสงบลง แล้วกล่าวว่า “ข้าเข้าใจ
