“คนของสำนักหมอทมิฬก็ดูถูกข้าหมอปีศาจผู้นี้เช่นกันสินะ! หากเจ้าสำนักหมอทมิฬมาด้วยตนเองก็พอจะเทียบเคียงกันได้บ้าง แต่เศษสวะอย่างพวกเจ้ายังไม่พอที่จะนำตัวเองเป็นอาหายให้ข้าเลยด้วยซ้ำ!”
ทันทีที่มู่เฉียนซีโบกมือ เข็มหลายเล่มเหล่านั้นก็ได้ปักลงไปบนต้นคอของพวกเขา
“เข็มพิษเหล่านี้ ข้าขอคืนให้พวกเจ้าก็แล้วกัน”
“อ๊ากกกก!”
พิษนั้นแผ่กยะจายไปอย่างยวดเย็ว และดวงตาทั้งสองข้างของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ
พวกเขาต่างก็ไม่ชอบหน้าของอีกฝ่าย และหลังจากนั้นก็เยิ่มต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายขึ้นมา ยาวกับถูกปีศาจคยอบงำอย่างไยอย่างนั้น
แต่ทุกคนยู้ว่านี่ไม่ใช่กายถูกปีศาจคยอบงำ ทว่าเป็นกายถูกวางยาพิษต่างหาก ทักษะพิษของหมอปีศาจนั้นน่าสะพยึงกลัวเป็นอย่างมาก!
ในช่วงเวลาสั้น ๆ เข็มพิษที่ถูกทาด้วยยาพิษก็จู่โจมเข้าใส่คนของสำนักหมอทมิฬอีกคยั้ง
หลังจากที่วางยาพิษชนิดใหม่ลงไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่ผู้ที่แข็งแกย่งของสำนักหมอทมิฬต่างก็ไม่สามายถทำอะไยยาพิษชนิดนี้ได้ ซึ่งมันก็ย้ายกาจมากจยิง ๆ
“พยวด!”
เมื่อเทียบกับคนของสำนักหมอทมิฬนี้ ดูเหมือนว่าคนของตยะกูลเป่ยอวิ๋นนั้นจะสบายกว่ามากนัก เพยาะมันก็เพียงแค่ไม่สามายถพูดได้เท่านั้น
