ทำลายลง พวกเขาจึงได้รับการปลดปล่อย
ซึ่งตอนนี้พวกเขาก็รู้สึกไม่ดีเลยแม้แต่น้อย เดิมทีพวกเขาก็ถือว่ามีอายุมากแล้ว และแน่นอนว่าการบำเพ็ญนั้นทำให้พวกเขาไม่แก่เร็วเกินไปนัก
แต่ผลสุดท้ายกลับถูกต้นไม้วิญญาณบรรพบุรุษดูดกลืนพลังชีวิตไป ซึ่งมันก็เหมือนกับแตงกวาที่ถูกดูดน้ำออกไปหมดอย่างไรอย่างนั้นเลย
นอกจากนี้หญิงสาวบางคน ก็ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของตนเองเลยด้วยซ้ำ
“ฮื้อออออ!”
“มันเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร พวกเราถูกหลอกอย่างนั้นหรือ?”
“สำนักภูตวิญญาณบัดซบนั่น คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าหลอกพวกเรา ช่างน่าแค้นใจนัก!”
หลังจากที่เปลวเพลิงมอดลงแล้ว ไม้เทพแห่งชีวิตที่อยู่ตรงกลายนั้นกลับไม่ได้ถูกทำลายลงไป และด้านบนนั้นก็ยังมีใบไม้สีเขียวห้อยอยู่อีกด้วย
แม้ว่าจะเคยมีประสบการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวมาแล้ว แต่เวลานี้คนเหล่านั้นกลับจ้องไปที่ใบไม้ใบเดียวนั้นอย่างโลภมากอยู่ดี
“แม้ว่าพวกเราจะถูกกุ่ยเต้าเหรินนั้นหลอกลวง แต่พลังชีวิตนี้ก็เป็นของจริง บางทีมันอาจจะสามารถฟื้นฟูพวกเราได้ก็เป็นได้!”
“ใช่แล้ว!”
“……”
พวกเขาจ้องมองไปที่ต้นไม้ต้นเล็ก ๆ นั่นด้วยแววตาที่เปล่งประกาย มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “เดี๋ยวก่อน! หากพวกเจ้าอยากตายแล้วละก็ เช่นนั้นก
