สีย!” ว่านซือเยี่ยนกล่าวตอบ
“หากต้องการจะทำลายมัน เช่นนั้นก็จะต้องขอความช่วยเหลือจากพลังวิญญาณธาตุอัคคีของเสี่ยวซี! เสี่ยวซีจะยอมช่วยข้าหรือไม่?”
“แน่นอนอยู่แล้ว! เจ้าต้นไม้ต้นนี้ทำให้คนรู้สึกไม่ดีเป็นอย่างมาก ฉะนั้นทำลายมันไปเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ จะดีกว่า!”
อากุ่ยมีความเข้าใจเกี่ยวกับต้นไม้นี้เป็นอย่างมาก ทุกสถานที่ที่ระเบิดออกมาด้วยเปลวเพลิงต่างทำให้ต้นไม้วิญญาณบรรพบุรุษนี้บ้าคลั่งขึ้นมาทันที
อู๋ตี้และเสี่ยวหงก็อยู่อีกด้านหนึ่งเพื่อคอยสนับสนุนพวกเขา ซึ่งมันก็ทำได้เพียงใช้กิ่งก้านของมันแทนแส้ และใช้ใบของมันลอบโจมตีเท่านั้น แต่มันกลับไม่อาจทำอะไรพวกเขาได้อยู่ดี
ตูมมม โครมมม!
เสียงระเบิดดังออกมาอย่างต่อเนื่อง หลังจากที่กุ่ยเต้าเหรินหนีออกมาได้แล้วก็ค้นพบความเคลื่อนไหวของทางด้านนี้ และสีหน้าของเขาก็มืดมนลงอย่างน่ากลัว
“ดี ช่างดีเสียจริง! คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าทำลายบรรพบุรุษเช่นนี้ พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าสามารถเอาชนะได้จริง ๆ หรือ คิดว่าจะมีชีวิตรอดออกไปได้อย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!” เขากล่าวอย่างมืดมน
ทันทีที่พูดจบ เขาก็ไม่ได้สนใจสถานการณ์ทางด้านนี้อีกต่อไป และพุ่งทะยานไปยังห้องโถงใหญ่ของสำนักภูตวิญญาณทันที
