ถึงทางบนเขาจะขรุขระ แต่สำหรับผู้ที่ฝึกฝนพลังวิญญาณนั้นกลับไม่ใช่ปัญหาที่ใหญ่อะไรเลย
ตลอดทางนั้นมีทั้งไอเย็น ไอแห่งความตาย หรือแม้กระทั่งไฟป่าที่กำลังถูกเผาไหม้อยู่ริมทางด้วย
กิ่งก้านที่อายุนับพันปีมีใบไม้เขียวชอุ่ม ซึ่งมันก็ทำให้แสงแดดไม่อาจสาดแสงลงมาได้ และที่แปลกยิ่งไปกว่านั้นคือมันมีโลงศพสีแดงเลือดแขวนอยู่เหนือหัวจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว
เสียงของสายลมที่พัดผ่าน ทำให้รู้สึกราวกับมีสิ่งของบางอย่างกำลังพุ่งออกมาอย่างไรอย่างนั้น
พวกเขารู้สึกราวกับว่าได้เข้ามายังโลกที่แปลกประหลาดมากที่สุดโลกหนึ่ง แต่ทว่าว่านซือเยี่ยนกลับนิ่งสงบอย่างผิดปกติ
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ว่านซือเยี่ยน! เจ้าเคยมาที่นี่อย่างนั้นหรือ?”
ว่านซือเยี่ยนไม่ยอมตอบกลับ และสั่งให้คนของตนเองรีบเร่งตรงไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด
อย่างไรเสียตลอดทางมานี้ทิวทัศน์ที่พบเห็นได้มากที่สุด ก็คือโลงศพในรูปทรงต่าง ๆ ที่ถูกจัดวางในหลากหลายรูปแบบ
กลุ่มของพวกเขาเดินหน้าไปอย่างสงบ แต่สีหน้าของแต่ละคนในกลุ่มที่ขึ้นเขามาหลังจากนั้นกลับดูแย่เป็นอย่างมาก
“อ๊ากกก! นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?”
“ศิษย์พี่ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! พวกเรากลับกันเถอะ! สถานที่ที่อึมครึมถึงเพีย
