างก็คงไม่เหลือแม้แต่ซากเป็นแน่
มันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนแม้แต่พวกของเสี่ยวโม่โม่ก็ไม่อาจที่จะสกัดกั้นให้ปลอดภัยได้อีกต่อไปแล้ว
ปังง!
โม่ตี๋ได้ถูกมดทหารแห่งความตายตัวหนึ่งเหวี่ยงออกไป และในตอนนั้นนางก็ได้เห็นรูที่เต็มไปด้วยเลือดอยู่บนร่างกายของนางมากมาย
ร่างเงาสีม่วงร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้น และเตะเจ้ามดทหารแห่งความตายตัวนั้นจนลอยละลิ่วออกไป
“กินซะ!” มู่เฉียนซีได้หยิบเอายาลูกกลอนเม็ดสีดำเม็ดหนึ่งออกมา
“แล้วก็มียาน้ำนี้ด้วย เอาไปพ้นให้เรียบร้อย!”
“อู๋ตี้ เสี่ยวหง เสี่ยวโม่โม่ กลับเข้าไปในมิติเสีย!”
หลังจากที่รอให้พวกของอู๋ตี้หายไปแล้ว กองทัพมดแห่งความตายเหล่านี้ก็ทำราวกับว่าไม่สังเกตเห็นพวกนางอย่างไรอย่างนั้น หรืออาจจะเมินเฉยเพราะคิดว่าพวกนางเป็นพวกเดียวกับมันไปแล้วก็เป็นได้ พวกมันวนกันอยู่ในนี้แค่รอบหนึ่งแล้วก็พากันเดินจากไป
โม่ตี๋รู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มันน่าเหลือเชื่อมากเหลือเกิน แต่ทว่ามู่เฉียนซีก็สามารถทำได้แล้ว
