แปลกปลอมในพลังวิญญาณและพลังจิตวิญญาณได้ ซึ่งมันทำให้เห็นผลได้ทันที”
“ยาน้ำเช่นนี้ เป็นยาน้ำของหอหมอปีศาจใช่หรือไม่? ได้ยินมาว่ามู่เฉินซีมาจากหอหมอปีศาจ หรือว่านี่จะเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?”
“สิ่งที่พวกเราต้องการคือยาขั้นเทวะที่นางได้รับมาจากในหอโอสถว่านฉง แล้วนางจะเอาสิ่งของพวกนี้มาล่อลวงเราไปทำไมกัน? หรือว่านางไม่คิดที่จะเอาออกมาแต่แรก ทำใจไม่ได้อย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าจะร้องตะโกนหาพระแสงอะไร? ถึงจะเอาออกมาก็ใช่ว่าเจ้าจะซื้อมันได้เสียหน่อย!”
เมื่อยาลูกกลอนที่นำออกมาไม่ใช่รางวัลที่ได้รับมาจากหอโอสถว่านฉง มันจึงทำให้มีคนมากมายเกิดความไม่พอใจขึ้น
แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ให้ความร่วมมืออย่างกระตือรือร้น และพยายามที่จะเสนอสมบัติตนเอง เพียงเพื่อหวังว่าจะได้รับความโปรดปรานจากท่านมู่บ้าง
“ที่ข้ามีหญ้าแสงจันทร์ยะเยือกที่เป็นสมุนไพรวิญญาณขั้นกึ่งเทพอยู่ด้วย!”
“ที่ข้าก็มี…”
“……”
คนส่วนใหญ่นั้นล้วนเสนอเป็นสมุนไพรวิญญาณทั้งนั้น เพราะว่าเหล่านักปรุงยานั้นมีความชื่นชอบในสมุนไพรวิญญาณมากที่สุดนั่นเอง
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็เลือกสมุนไพรวิญญาณที่ชื่นชอบที่สุดได้แล้ว และในตอนที่ความสนใจของผู้คนเกือบจะหมดไป ยาลูกกลอนที่ได
