การฟื้นตัวโดยปกติของนางมากนัก
มู่เฉียนซีนึกไปถึงตอนที่หอโอสถว่านฉงรีบเร่งเอานางออกมา ซึ่งตอนนั้นมันก็ได้โยนสิ่งของบางอย่างออกมาด้วย
และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ เพราะที่ข้างเตียงของนางก็ได้มียาขวดหนึ่งวางอยู่ และเมื่อมู่เฉียนซีดมกลิ่นก็รู้ได้ทันทีเลยว่ามันคืออะไร
“เจ้านั่นก็ใจดีมากเหมือนกันสินะ ถึงได้ส่งของแบบนี้ออกมาด้วย”
“ฮือออออ! ข้าตายอย่างเวทนาเหลือเกิน!”
“ข้าเกลียดชังสวรรค์ ข้าเกลียดที่ไปหลงเชื่อคนทรยศ”
“แม้ว่าข้าจะต้องกลายเป็นวิญญาณอาฆาต แต่ข้าก็จะคอยตามหลอกหลอนเจ้าตลอดไป”
สีหน้าของมู่เฉียนซีมืดมนลงเรื่อย ๆ นางกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าหนูว่านซือเยี่ยนนั่นยังมีความเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่ พลังจิตวิญญาณของข้าบอบช้ำถึงขนาดนี้ คาดไม่ถึงเลยว่าจะโยนข้ามาไว้ในบ้านผีสิงเช่นนี้อีก คิดจะปล่อยให้ข้าถูกเจ้าพวกนี้ทรมานหรืออย่างไร?”
“รู้สึกตัวแล้วรึ!” ประตูถูกผลักให้เปิดออก
และเสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา “เหมือนว่าเจ้าจะมีความคิดเห็นต่อข้ามาเลยสินะ! ข้าไม่ได้โยนเจ้าไว้ในคูน้ำทิ้งเสียหน่อย อีกอย่างข้าก็รู้สึกว่าตัวข้าเองมีความเมตตาต่อเจ้ามากพอแล้วนะมู่เฉินซี!”
“อีกอย่างที่นี่ก็ไม่ต้องเสียเงิน นอกจ
