“ก็ข้าจะเบี้ยว ไม่อย่างนั้นตอนนี้เจ้าก็ส่งข้ากลับไปที่เดิมเสียสิ ข้าก็ไม่ได้บอกให้เจ้าออกโรงเสียหน่อยนี่! คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะคิดเงินต่อการกระทำที่กล้าหาญของตนเองด้วย นี่มันจะไม่สมเหตุสมผลเกินไปหน่อยไหม!”
“เจ้า…ดูเหมือนว่าการช่วยเหลือของข้าจะเสียเปล่าแล้วสินะ!”
“อย่าเพิ่งโกรธสิ ข้ายังไม่โกรธเจ้าเลยนะ! ที่เจ้าให้ข้ามาอยู่บ้านผีสิงนี่ เจ้าคิดว่าข้าควรจะให้เจ้าชดใช้อย่างไรถึงจะเหมาะสมล่ะ! คิดว่าควรจะโกนผมเจ้าแล้วโยนเข้าไปในวัด หรือให้ข้าตอนเจ้าแล้วส่งไปยังสำนักแม่ชี หรือว่า…”
“มู่เฉินซี เจ้ากล้า…”
วิญญาณหนุ่มตนนั้นหัวเราะขึ้นมาพลางกล่าวว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! น่าสนใจจริง ๆ! ข้าสนับสนุนเจ้า ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าข้าจะกล้าหรือไม่ล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าวท้าทาย
“เจ้าให้สัตว์พันธสัญญาของเจ้ามาทำลายคิ้วของข้า คืนนี้ข้าก็เตรียมที่จะกินหมูหันเช่นกัน!” ว่านซือเยี่ยนจ้องมองไปยังเสี่ยวหงที่ตัวสีแดงก่ำด้วยแววตาที่เย็นยะเยือก
“ฮะ! ใช่หรือ? เสี่ยวหงของข้าไม่มีทางที่จะซนถึงขนาดนั้นได้หรอก เจ้าจะต้องมองผิดไปแล้วเป็นแน่” เมื่อมู่เฉียนซีได้ยินเช่นนั้น ก็จ้องมองว่านซือเยี่ยนด้วยหน้าตาที่ไร้เดียงสา
